Posts tonen met het label MJK. Alle posts tonen
Posts tonen met het label MJK. Alle posts tonen

zondag 1 april 2018

De Martelaren van Gorcum

De bevrijding van Den Briel

De Watergeuzen bestormen de poort van Den Briel
Elk jaar op 1 april wordt in het vestingstadje Brielle op Voorne-Putten de intocht van de Watergeuzen in 1572 gevierd. Een groot deel van de bevolking doet mee met het spektakel. Wie komt kijken, waant zich terug in de 16de eeuw. Alle hoofdrolspelers van destijds spelen hun rol met verve, bijna iedereen is verkleed, de straten zijn aangepast aan de tijd en de nog bestaande poorten en vestingwallen worden gebruikt om de verovering na te spelen. Met oude zeilschepen komt het gezelschap aan in de haven. Zoals het gezegde luidt: Op 1 april verloor Alva zijn Bril (Den Briel).

De opmars van Willem van Oranje was een feit: opkomend voor de vrijheid van godsdienst trachtte hij de Habsburgse Nederlanden te bevrijden van de Spanjaarden. De bevolking moest zelf kunnen kiezen tussen protestantisme en katholicisme, zonder het risico te lopen op de brandstapels van Alva te belanden. Toen Willem van Oranje dat kwam bepleiten bij Margaretha van Parma, samen met zijn metgezellen de graaf van Egmond en de graaf van Horne, kon hij ternauwernood ontsnappen en werden zijn beide vrienden gevangen genomen en onthoofd. De verontwaardiging in Holland en het verzet tegen de Spanjaarden werd alleen maar groter door deze gebeurtenissen. Overal ontstonden wrijvingen tussen hervormingsgezinde en katholieke burgers en geestelijken. Steden veroveren op de Spanjaarden lukte in vele gevallen met behulp van de bevolking.

Ommegang rond het Martelveld bij Bedevaartskerk
De Bedevaartskerk in Brielle

In Brielle staat, even buiten de vesting zelf, de Bedevaartskerk, gebouwd ter ere van de Martelaren van Gorcum. Tijdens de 1 aprilviering van de bevrijding van Den Briel wordt er niet veel aandacht besteed aan de mindere kanten van de verovering van steeds meer steden door de Prins van Oranje op de Spanjaarden. Maar als er ergens duidelijk wordt, dat godsdiensttwisten altijd slachtoffers maken, dan was het toch wel in Brielle.

De Martelaren van Gorkum

Tijdens de Opstand namen de Geuzen op 26 juni 1572 ook de stad Gorinchem (ook wel: Gorcum of Gorkum) in. Hoewel door de bezetters – die in alliantie met Willem van Oranje stonden – geloofsvrijheid was toegezegd aan de bevolking, werden zeventien priesters alsmede twee lekenbroeders, gevangengenomen en gefolterd. Het schrikbewind van Alva en de onthoofding van de graven Van Egmond en Horne hadden zoveel kwaad bloed gezet dat bevelhebber Lumey het verbod op agressie tegen andersgelovigen van Willem van Oranje negeerde. De geestelijken werden per schip vervoerd naar Den Briel. Op 9 juli 1572 werden zij bij Den Briel opgehangen in een turfschuur die aan een vernietigd klooster toebehoorde; vervolgens werden hun lichamen verminkt. Andere priesters vonden de dood op de brandstapel op de Grote Markt van Den Briel. Sindsdien heten zij de Martelaren van Gorcum. Toen wij nog op Voorne-Putten woonden, hebben wij de Bedevaartskerk enige malen bezocht, o.a. op Open Monumentendag en tijdens het navertellen van deze naargeestige gebeurtenis, op het Martelveld achter de kerk bij de gedachteniskapel die op de plek van de turfschuur werd gebouwd. Ook nu nog worden er rond 9 juli bedevaartstochten gehouden naar deze kerk in Den Briel. 

Vestingstad Gorinchem 

Plattegrond van de vesting is nauwelijks veranderd
Maar hoe is dat in Gorcum, vroegen we ons af. Daarom bezochten we onlangs deze goedbewaarde vestingstad. Bij de VVV kochten we een vestingwandeling: de historische vestingwal met al zijn bijzondere monumenten en prachtige uitzichten over zowel de stad als over de omringende rivieren, was geweldig om te lopen. Reken er maar een paar uur voor, als je het ook wilt proberen. Hij start bij het Museum van Gorcum, waar op de bovenste verdieping een permanente tentoonstelling is over de Martelaren van Gorcum. Hun verhaal wordt er uitgebreid verteld in een informatieve film. Een fragment eruit is te zien op de site van het museum: Filmfragment. Foto's van gebrandschilderde ramen en schilderijen van over de hele wereld laten zien dat het verhaal algemeen bekend is. 

Leren van de geschiedenis?

Het is goed een dergelijk verhaal te bewaren, maar ook om het van meerdere kanten te bekijken. Er zijn namelijk geen monumenten voor de "ketters" die op de brandstapel terecht kwamen omdat ze protestant of hervormd wilden zijn. De verzoening liet lang op zich wachten, maar uiteindelijk werd aan katholieken toegestaan hun visie op het geloof weer te belijden. Zoiets nooit meer, zal er gedacht zijn. Maar toch zijn er sindsdien steeds opnieuw velen vanwege hun geloof vermoord. En nog altijd is op deze wereld niet iedereen vrij om zijn zelfgekozen geloofsovertuiging te belijden. Of om juist van een dergelijke overtuiging af te zien. Helaas is zoiets ongrijpbaars als "het geloof" na bijna 450 jaar nog steeds in staat slachtoffers te maken.

Dat alles neemt niet weg, dat zowel Brielle als Gorinchem vestingsteden zijn die het waard zijn te voet te verkennen. Wij kochten onze wandelroute door Gorinchem bij de VVV op de Groenmarkt. 

© Jannie Trouwborst, april 2018.

dinsdag 22 maart 2016

Nunspeet als kunstenaarsdorp


Domburg, Bergen, Laren: namen van bekende kunstenaarskolonies. Maar in Nunspeet? Nog nooit van gehoord. Tot ik in mei vorig jaar een artikel las op het blog van Suzanne (KLIK HIER) over het nieuwe Noord-Veluws Museum. Op 1 november 2014 is het geopend en Suzanne was blij verrast met wat ze daar aantrof. "Magisch-realisme op de Veluwe", dat wilde ik graag eens met eigen ogen aanschouwen.

In de voorjaarsvakantie waren we in de buurt en trokken we er een ochtend voor uit, terwijl onze kleindochters zich met hun ouders vermaakten in het zwembad van het vakantiepark. Het Noord-Veluws Museum heeft een prachtige, informatieve website (KLIK HIER) . Daarop valt o.a. te lezen dat ook het ontstaan van de kunstenaarskolonie in Nunspeet voortkwam uit de behoefte van kunstenaars, eind 19de eeuw, om als tegenwicht van de verstedelijking en industrialisatie, de schoonheid en ongereptheid van de natuur op te zoeken en er (liefst en plein air) te gaan schilderen. Men vestigde zich in de omgeving van Nunspeet en Elspeet, vlakbij de nog grotendeels ongerepte Veluwe. Uiteindelijk hebben meer dan 100 beeldende kunstenaars tussen 1885 en 1950 in deze regio gewerkt. Bekende kunstschilders zijn: Herman van de Weele, Arthur Briët, Willy Martens, Edzard Koning, Jan van Vuuren,  Ben Viegers, Jos Lussenburg en Chris ten Bruggen Kate.

Ze zijn allemaal te bewonderen in de vaste collectie van het museum, maar we hebben er niets van gezien. De grote overzichtstentoonstelling van Chris ten Bruggen Kate (1920-2003) hield ons de gehele morgen op de benedenverdieping gevangen. De bovenverdieping met zijn collega's zal dus voor een andere keer zijn. Want we komen terug, dat is zeker. Deze tentoonstelling duurt nog tot en met 11 juni en is een bezoek zonder meer waard!

Aan te raden is eerst even te gaan zitten om het interview te bekijken (ca. 20 min.) waarin hij over zijn werk en leven vertelt. Het is een goed idee geweest van het museum om te kiezen voor koptelefoons voor het bijbehorende geluid. Om optimaal te kunnen genieten van de schilderijen is stilte rondom een wezenlijke voorwaarde. Zijn werk straalt zoveel rust en puurheid uit, dat je er vanzelf stil van wordt en wegdroomt. Een bijzondere ervaring.

De collectie die nu te bezichtigen is, bestaat zowel uit in bruikleen gegeven stukken, als uit 50 werken die het Museum als schenking heeft ontvangen van de Stichting Chris ten Bruggen Kate, samen met tal van foto's en persoonlijke documentatie. Zo hangen er naast de schilderijen ook een paar gedichten en is er ander werk (reclame, affiches e.d.) van hem te zien.

Chris t.B.K. heeft op een bijzondere wijze carrière gemaakt. Zijn ontwikkeling als schilder is te volgen in de opbouw van de tentoonstelling: van zijn eerste zeer realistische stukken, via een korte periode waarin hij impressionisme, kubisme, expressionisme en magisch-realisme uitprobeert, om tenslotte zijn eigen kenmerkende stijl te vinden. Door kunstcriticus Ed Wingen wordt hij "de vader van het gestileerd realisme" genoemd, een uitstekende typering. Uit de folder: Met intense kleuren schildert hij, op sterkt vereenvoudigde wijze, typisch Nederlandse landschappen waarbij hij ruimte en een magisch licht schept. Daarbij heeft hij een voorliefde voor de stilte van het besneeuwde winterlandschap.

Juist dat magische licht, boven het verstilde sneeuwlandschap, dat maakt het compleet. Van de gastvrouwen hoorden we dat er bij de belichting van de schilderijen op gelet is dat het spotje door lichtrichting en -sterkte de beleving ondersteunt. Daarin is men zeker geslaagd.

Naast de landschappen zijn er enkele stillevens en (zelf-)portretten te zien: de niet zonder humor geschilderde, karakteristieke portretten van de leden van het Bestuur van de Christelijke Geitenfokvereniging bracht ons met een glimlach terug in meer wereldse sferen.

De tijd was omgevlogen, we konden op dit moment niet langer blijven. We komen zeker nog eens terug voor de rest van de collectie. Maar om thuis nog na te kunnen genieten kochten we het boek STIL met afbeeldingen van de meeste schilderijen en uitgebreid aandacht voor Chris ten Bruggen Kate zelf.
 

Nieuwsgierig geworden? Om een heel klein beetje in de stemming te komen, zou je deze korte videopresentatie kunnen bekijken: 



© JannieTr, februari 2016.

maandag 18 januari 2016

Het koninklijk rijtuig van Anna Paulowna

We moesten er vroeg voor uit de veren: een afspraak met mijn broer en schoonzus in het door hen bejubelde Spoorwegmuseum in Utrecht (KLIK HIER). Het moet meer dan 50 jaar geleden geweest zijn, dat ik er met mijn vader was. Een beetje saai vond ik het toen, dat was nu wel anders.

Om 8 uur zaten we in de auto onderweg van Zeeuws-Vlaanderen (waar geen treinen rijden, maar waar we wel via een toltunnel naar een station kunnen) naar Goes. Mooi op tijd om de trein van 08.58 uur naar Rotterdam te halen. Een voorspoedige reis volgde: geen vertragingen, lekker warme zitplaatsen, ruime overstaptijden. Het kan dus wel! In Rotterdam stapten we over in de trein naar Utrecht CS en daar weer over op een speciaal Museumlijntje: na een kwartiertje bereikten we het Station Maliebaan, de ingang van het museumterrein. Toen was het inmiddels 11.48 uur, de koffie met koek waar mijn schoonzus ons op trakteerde, was meer dan welkom.


Door onze ervaren gidsen werden van de ene naar de andere bezienswaardigheid gebracht. Natuurlijk verandert er veel in 50 jaar, maar het is zonder meer duidelijk dat dit museum met zijn tijd is meegegaan en dat jong en oud er graag komt. We zagen heel veel kleine kinderen (onder de 6), ze kunnen er alle kanten op, klauteren, rennen, kijken, naar het kindertheater of in de minitrein. De iets grotere kinderen konden met hun ouders in enkele "pretparkachtige attracties", waar ik niet over uit zal weiden: spectaculair en zelf beleven zou ik zeggen.

Twee van onze belevenissen zal ik wel nader beschrijven: de hernieuwde kennismaking met De Arend (onze allereerste stoomtrein uit 1839) en de speciale treinwagon van Koningin Anna Paulowna.

Stond De Arend vroeger gewoon langs een perron, met enkele houten wagons erachter waar je in mocht klimmen, nu moesten we er meer moeite voor doen. Met een koptelefoon op (waarop een bandje met een verteller die instructies gaf en op een vlotte manier over de geschiedenis vertelde) daalden we met een oude, krakende en wiebelende lift af door een mijnschacht naar een ondergronds dorpje. Sfeervol gemaakt, met werkplaatsen, pubs, huisjes, pleintjes en natuurlijk een stationnetje, waar De Arend langs het perron stond te wachten op passagiers. Heel fotogeniek ook! Het sluitstuk werd gevormd door een schilderijengalerij, met treintaferelen uit de eerste jaren van het stoomtreintijdperk.

Het museum heeft een grote oppervlakte tot haar beschikking, dat moet ook wel vanwege het formaat van de indrukwekkende stoomlocomotieven en ander rollend materieel. Maar ook aan expositieruimten met bezienswaardigheden van bescheidener formaat is gedacht. 
Op sommige plekken in het museum staan krijtborden met de tijden waarop daar iets bijzonders plaatsvindt. Aan het einde van de middag was dat voor ons het bijwonen van het verhaal over de luxe treinwagon van Koningin Anna Paulowna, de vrouw van Koning Willem II. We mochten allemaal (zo'n 12 personen) plaatsnemen in het Koninklijke Rijtuig op de met blauw fluweel beklede banken en in de fauteuils. Aan de hand van veel mooi uitvergrote foto's vertelde een vlotte museumgids ons het verhaal van Anna Paulowna en haar rijtuig. Zelfs de kinderen luisterden geboeid en uit de vragen die ze stelden bleek dat ze het goed konden volgen.

Nadat Kroonprins Willem II was afgewezen door zijn Engelse verloofde, trouwde hij in 1816 met Anna Paulowna, zuster van de Russische tsaar. Van 1840 tot 1849 waren zij het Koningspaar van Nederland. Het was geen gelukkig huwelijk en toen Willem II in 1849 overleed, liet hij grote schulden na. Gelukkig kon Anna een groot deel van de schulden afkopen door haar riante vermogen en de Russische toelage die zij jaarlijks ontving. Om overige schulden af te betalen wist Anna haar broer, tsaar Nicolaas I, zover te krijgen dat hij een groot aantal schilderijen uit het familiebezit van Oranje-Nassau aankocht. Dit is één van de oorzaken waardoor er op dit moment in de Hermitage te Sint-Petersburg een grote collectie Hollandse meesters hangt, waaronder een aantal Rembrandts.
Willem III volgde zijn vader op en Anna trok zich terug uit het openbare leven, mede door het verdriet om het overlijden van haar lievelingszoon Alexander. Zij woonde afwisselend op Soestdijk en op Buitenrust in Den Haag, waar zij over een Russische kapel beschikte.

De Nederlandse koninklijke familie beschikt sinds halverwege de 19e eeuw over eigen rijtuigen en heeft decennialang veel gebruikgemaakt van de trein. Al in 1839 reisden de eerste Oranjes per spoor. Sinds die tijd zijn verschillende rijtuigen voor hen gebouwd.
Uit 1864 dateerde het rijtuig Sr1, gebouwd voor Anna Paulowna. Dit rijtuig deed dienst tot 1903. Helaas heeft zij er zelf nooit gebruik van kunnen maken, ze overleed in 1865. Het oorspronkelijke rijtuig bleek in zeer slechte staat. Daarom is besloten tot de bouw van een replica. Dat is wagon uit 2010 die nu in het Spoorwegmuseum staat. (Voor wie interesse heeft in de koninklijke treinen KLIK HIER). Als laatste foto toonde de gids ons Koningin Beatrix die uit het rijtuig stapt in het Museum in 2010, toen er een tentoonstelling was over koninklijke rijtuigen. Ook nu zijn er nog een aantal Nederlandse exemplaren te bezichtigen.

Mijn nieuwsgierigheid naar Koningin Anna Paulowna was gewekt. Het toeval wil dat Paleis 't Loo bezig is met de voorbereiding van een tentoonstelling over haar n.a.v. het feit dat ze 200 jaar geleden met Koning Willem II trouwde. Deze tentoonstelling (KLIK HIER) zal in oktober 2016 geopend worden onder de titel: Een kleurrijke Romanov aan het Nederlandse hof. 

Het was 17.00 uur voor we er erg in hadden, tijd om afscheid te nemen en weer op huis aan te gaan met het laatste museumtreintje van die dag, via Utrecht CS (waar we iets aten), Rotterdam en Goes. Om 21.15 uur waren we weer thuis na een lange, maar welbestede dag!

Voor meer informatie over het Spoorwegmuseum KLIK HIER
De MJK is er geldig, bereikbaar met de trein, horeca aanwezig, geschikt voor groot en klein.

© JannieTr, januari 2016.

vrijdag 7 augustus 2015

Het vernieuwde Biesboschmuseum in Werkendam

Fluisterboot Wisper
Het was al weer jaren geleden dat wij het Biesboschmuseum bezochten. Vanaf het pontje bij de Kop van 't Land wandelden we destijds over de dijkjes, langs plassen met zilverreigers en door het polderland met indrukwekkende boerderijen naar een knus onderkomen aan de rand van de vloedbossen en een brede kreek. Genoeg informatie over de streekgeschiedenis en de mensen die er woonden en er hun brood verdienden onder zware omstandigheden. Op de toen gebruikelijke manier gepresenteerd. Niks mis mee. Een wandeling door de omringende heemtuin en daarna met een bootje naar een van de zandplaten vol uitgegroeide vloedbossen om er het onderkomen van de griendwerkers te bekijken. En onderweg volop genietend van de bijzondere natuur.

Maar al verandert dat niets aan de historie die er verteld wordt: om te overleven moeten musea tegenwoordig hun verhaal op een andere manier presenteren. Blijkbaar gold dat ook voor het Biesboschmuseum. In juni 2015 ging het nieuwe onderkomen open; met een totaal vernieuwde presentatie en uitgebreid met informatie over de laatste ontwikkelingen. Ook de Biesbosch zelf maakte nl. in de achterliggende jaren een ingrijpende verandering door. Tijd dus om er weer eens een kijkje te gaan nemen.

Restaurant Biesbosmuseum
Dit keer gingen we met de auto de pont op. Het was helaas geen wandelweer. De lucht was egaal grijs, het goot pijpenstelen en we vluchtten min of meer vanaf de parkeerplaats het museum in. In de garderobe stonden meerdere paraplu's uit te lekken. De ontvangstbalie bevond zich in een hele ruime en lichte hal met een museumwinkel en een groot restaurant met buitenterras. Op het eerste gezicht oogde het allemaal wel een beetje kil en zakelijk, maar in het museumgedeelte viel dat gelukkig mee.

In het tentoonstellingsgedeelte worden ruimte en intimiteit afgewisseld. In de eerste grote zaal wordt een meerschermen-animatie (op drie wanden) over de Sint-Elisabethsvloed(link) van 1421 en het ontstaan van de Biesbosch getoond en verteld. De vloed maakte tweeduizend slachtoffers en had grote gevolgen op de lange termijn: 23 dorpen verdwenen en Dordrecht verloor een sterke economische positie. De animatie is gebaseerd op het paneelschilderij (link) De Sint-Elisabethsvloed (Meester van de Heilige Elisabeth-Panelen, anoniem, ca. 1490 - ca. 1495 - Rijksmuseum) dat de nabestaanden lieten vervaardigen en waarop in stripachtige wijze de ramp wordt uitgebeeld. Door in te zoomen en de figuren te laten bewegen en praten wordt op een heel dynamische en aantrekkelijke manier de historie belicht. Voor mij werkt zoiets beter dan het eindeloos lezen van infopanelen.

Een dergelijke presentatie komen we ook tegen in de grote zaal over de laatste ontwikkelingen: Ruimte voor de rivier. Daar wordt de aandacht gericht op de bijna rampen met doorbrekende rivierdijken van de laatste decennia  en de oplossingen daar voor, met argumenten van voor- en tegenstanders. Onder andere de polders grenzend aan de Biesbosch zijn ingericht als overloop van een teveel aan rivierwater.
Een andere grote zaal bevat een compleet vissersscheepje met de bijbehorende attributen en informatie over de historie van de visvangst in de Biesbosch.

Kleinere zaaltjes zijn onopvallend met de grote verbonden, slingerend, met een bocht, niet te overzien zonder er binnen te gaan. Zoals die over de eendenkooiers: je loopt een vangpijp in en leest de informatie aan het begin en aan het einde van de pijp. Terug heb je weer een andere kijk op de rietschermen die de kooiker en het hondje gebruiken om de eenden te vangen.
Of die over de natuur, met opgezette dieren, waaronder de bever en de steur. De eerste is terug in de Biesbosch en doet het goed, op de tweede wordt nog gewacht.

Luisteren naar de griendwerker
Naast de films zijn er interviews op video, te beluisteren via koptelefoons: zoals die van de griendwerker die terugkijkt op zijn leven en werk in de grienden, een boeiend verteller, daar blijf je graag even een minuut of 10 naar staan luisteren.

Omdat we voor 12.30 uur een plaatsje gereserveerd hadden op de fluisterboot konden we niet alles uitgebreid genoeg bekijken. Tijdens de tocht ontdekten we dat wellicht eerst varen en dan het museum beter werkt: nu hoorden we veel van wat we al gezien en gehoord hadden van de gids opnieuw. Andersom is het herkenning en kun je wat je interessant vindt nog verdiepen.
Het was een leuk rondje door brede en smalle kreken. Het was droog, de zon probeerde ondertussen zelfs even door de wolken te piepen. Het was niet koud en hoewel het voor de beleving van de omgeving, met water- en vogelgeluiden een fijne toevoeging was geweest, wilden enkele passagiers dat de ramen van de boot (die normaal openstaan bij zulk weer) gesloten bleven voor de tocht. Grr. Helaas, volgende keer beter, zullen we maar denken.

Met o.a. 300 bevers, 3 broedende paren zeearenden, visarenden in voor- en najaar begint de Biesbosch steeds meer een natuurgebied van allure te worden. Volgens onze gids komen in de Biesbosch vrijwel alle vogelsoorten voor die in de rest van Nederland voorkomen. Ook de platenwereld mag er zijn. Daarom organiseert Staatsbosbeheer speciale tochten in het gebied, zie: Staatsbosbeheertochten (link) Op eigen gelegenheid wandelen, fietsen of varen is ook mogelijk, zie daarvoor: Nationaal Park de Biesbosch (link)

Biesboschmuseum 2015
Maar voor ons zat het er voor vandaag op. We komen zeker nog eens terug, als ook de directe omgeving van het museum op orde is. Om alles nog eens nader te bekijken en om tijdens een wandeling ook van de natuur te genieten.

Dit museum werden bezocht in het kader van: Elke Maand Een Museum (KLIK HIER).

Voor informatie over het Biesboschmuseum:KLIK HIER

© JannieTr, augustus 2015.

zaterdag 28 maart 2015

Ga het NA: in het Nationaal Archief in Den Haag

We sloten ons dagje Den Haag af met een bezoek aan de tentoonstelling Blikvangers in het Nationaal Archief, ook al in de buurt van het Centraal Station. Voor wie van ver komt is de dinsdag de beste dag: het Nationaal Archief is dan tot 21.00 uur open. En denk maar niet dat je er snel uitgekeken bent, want ook hier kwamen ogen en tijd te kort.
Pas achteraf viel het me op dat ze hier gebroederlijk bij elkaar staan en zelfs binnendoor met elkaar verbonden zijn: de Koninklijke Bibliotheek, het Letterkundig Museum en het Nationaal Archief. Eigenlijk ook logisch: hun collecties sluiten goed op elkaar aan. 

Bij het Nationaal Archief was ik al eerder (heel lang geleden) om in mijn familiegeschiedenis te duiken: het Centraal Bureau voor Genealogie heeft er ook een plek gekregen. Tegenwoordig kan dankzij de digitalisering van  steeds meer archiefbestanden ook thuis het een en ander uitgezocht en geraadpleegd worden. Dat geldt ook voor bv. de fotocollectie van het Nationaal archief. Veel is al te bekijken via de website (KLIK HIER), maar in de tentoonstelling wordt pas echt duidelijk hoe gevarieerd het aanbod is en hoe de foto's samen met documenten een heel bijzonder verhaal kunnen vertellen.

De foto's zijn tentoongesteld in een grote hal, die onderverdeeld is in een aantal kleinere ruimten om zo de aandacht te richten op een aantal uitverkoren onderwerpen. Eerst wordt de bezoeker geleid langs 250 historische foto's, gegroepeerd op onderwerp (bruggen, arbeid, koe, feest etc.) en verspreid over de tijd van de eerste afdruk (1839) tot nu. De meeste uit de tweede helft van de vorige eeuw. Wie bekend is met het werk van bekende Nederlandse fotografen zal hun foto's direct herkennen, maar voor de overige bezoekers zijn er leenboekjes met informatie over de foto's beschikbaar.
Toch was deze groep nostalgische en/of kunstzinnig foto's voor mij niet het hoogtepunt van de tentoonstelling. Dat waren toch de 8  ingerichte "kamers" over een speciaal onderwerp.

Aan Koen Hauser, Fotograaf des Vaderland, werd gevraagd zich voor de tentoonstelling te laten inspireren door historische foto's. Dat heeft hij op indrukwekkende manier gedaan, voor elk van de 8 kamers. Door bv. een historische sepiakleurige foto van kinderarbeid in de Nederlands-Indië te vertalen naar een full-color foto van hedendaagse blanke kinderen in een overvol naaiatelier. De vervreemding daarvan, de schok die je dan ervaart, net of je dan pas echt beseft hoe vreselijk het was voor de inlandse kinderen. In de "kamer" erachter zijn niet de lieflijke beelden te zien van "Ons Indië", maar historische foto's van de verwoestingen bij de aanleg van de plantages, de werkomstandigheden van de arbeiders etc. Ook brieven, lijsten en tekeningen. Daarmee  wordt tevens duidelijk gemaakt hoe documenten en foto's samen het hele verhaal kunnen vertellen en wat een schat aan informatie er opgeslagen ligt in onze Nederlandse archieven.


De tijd bleek ook hier te kort om aan alle onderwerpen evenveel aandacht te schenken. Ik koos er daarom maar enkele uit om echt te bekijken, waaronder die van Nederlands-Indië en die over Alexandrine Tinne. In elke kamer stond een historische camera, bij Alexine Tinne (1835-1869) dus eveneens: zij was niet alleen de eerste vrouwelijke fotograaf in Nederland, maar ook een van de eerste westerse vrouwen die op avontuur ging om Afrika te verkennen. Foto's, dagboekfragmenten, tekeningen en brieven vertellen het levensverhaal van deze bijzondere vrouw. Een vreemde gewaarwording om haar zelfgemaakte woordenboekjes te zien, waarmee ze zich verstaanbaar trachtte te maken bij de Toearegs en haar geënsceneerde zelfportretten en foto's van haar medereizigers in de kledij van de plaatselijke bevolking. En haar brieven te kunnen lezen over de tegenslagen, problemen en successen. Haar leven eindigde dramatisch. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar ontdekte dat er een boek over haar leven geschreven is. Een proefschrift dat ongetwijfeld is gebaseerd op alles wat er in het archief over haar bewaard is. (Reis naar het noodlot - R.J. Willink).


De overige 6 kamers gaan over:- Een expeditie naar Nieuw-Guinea, op zoek naar bodemschatten, 19de eeuw- De Spaanse burgeroorlog en hoe die in Nederland in beeld kwam, - Fotografen in het Verzet, - Grote infrastructurele werken in beeld uit eind 19de eeuw, - De Watersnood en de Deltawerken, en - De schoonheid van ons land. Meer dan er even binnenlopen zat er helaas niet meer is, want het was al weer bijna sluitingstijd.

De tentoonstelling duurt nog tot en met 12 juli 2015. Iedere zondag is er een rondleiding en er zijn allerlei workshops en lezingen. Zie daarvoor de website.

Dit museum werden bezocht in het kader van: Elke Maand Een Museum (KLIK HIER).

Den Haag - Nationaal Archief (KLIK HIER)

Of kijk op: www.gahetna.nl.

© JannieTr, maart 2015.



donderdag 26 maart 2015

Nederlandse illustratoren in twee musea

Dinsdag bleek de beste dag om de lange reis van Zeeuws-Vlaanderen naar Den Haag te ondernemen: 3 tentoonstellingen gingen we bezoeken: in het Letterkundig- en kinderboekenmuseum, in Museum Meermanno en in het Nationaal Archief. Dat laatste is op dinsdag tot 21.00 uur geopend, zodat we volop de gelegenheid hadden om ook daar nog op bezoek te gaan voor we weer de drie uur lange reis naar huis ondernamen. Het is een fijne belevenis geworden: we hebben mooie, interessante en ontroerende dingen gezien, maar ook gemerkt dat we onszelf beperkingen op moesten leggen, omdat in elke instelling zoveel meer te ontdekken viel dan in één dag mogelijk was. Maar we komen beslist terug, dus!

Hieronder eerst aandacht voor het Letterkundig- en Kinderboekenmuseum en Het Museum Meermanno. Voor de tentoonstelling Blikvangers van het Nationaal Archief volgt morgen nog een extra blogpost.



Het Letterkundig- en Kinderboekenmuseum

Vanaf het Centraal Station in Den Haag is het een paar minuten lopen naar het Letterkundig Museum. Ons voornaamste doel was te onderzoeken of de kindertentoonstellingen daar geschikt waren voor onze kleindochters. En dat kunnen we beamen: a b c met de dieren mee is heel erg leuk voor kinderen van 3 tot 7 jaar. Alle bekende prentenboekfiguren spelen een rol in een kruipdoor en sluipdoor spel en voor wie al een beetje de letters herkent, is er nog meer te doen. Ook de mini-tentoonstelling over Kikker zal in de smaak vallen bij de kleintjes. Voor de iets grotere kinderen (men stelt 7, maar 9 lijkt me beter te kloppen) is er Papiria: een superspannende speur- en doetocht. En wie zelf graag verhalen schrijft, komt hier helemaal aan zijn trekken, o.a. door de speelse manier waarop kinderboekenauteurs aan het woord komen over hun werkwijze. Daar zijn ze echt, samen met hun ouders, wel een hele middag mee zoet.

Wij bekeken hier zelf vooral het gedeelte met de kinderboekenillustraties: we herkenden er genoeg en realiseerden ons ook dat we vaak wel wisten wie de schrijver van het bijbehorende verhaal was, maar niet de illustrator kenden.

Na een ontspannen lunch (aan de overzijde van het museum) wandelden we rond in het Letterkundig Museum zelf, met de schilderijengalerij, de Piggelmee en Peter van Straaten tentoonstelling en de vaste opstelling over de Nederlandstalige literatuur. Prettige gepresenteerd (geluidsfragmenten via een koptelefoon en beelden op het bijbehorende schermpje van vele auteurs), maar na een enkeling wat meer aandacht gegeven te hebben, besloten we het hier op dit moment voor gezien te houden en naar het Museum Meermanno te gaan. 

Museum Meermanno

Door een vergissing zagen we meer van de binnenstad van Den Haag dan de bedoeling was. Het Museum ligt aan de Prinsessegracht, op 800 m. van CS. En niet aan de Prinsegracht! Een pittige tocht is het geworden, maar we werden er uiteindelijk hartelijk ontvangen en konden beneden in het souterrain even bijkomen met een kopje thee. We hadden ondertussen echter zoveel tijd verspeeld, dat we ook hier voor de hoogtepunten moesten kiezen, d.w.z. de tentoonstelling. De vaste collectie konden we slechts vluchtig bekijken.

De reden dat we ook aan dit museum een bezoek wilden brengen, was de duotentoonstelling met het Letterkundigmuseum over de illustratiekunst. Deze is geïnspireerd op de studie De Verbeelders. Nederlandse boekillustratie in de twintigste eeuw van hoogleraar illustratie Saskia Bodt. Bleef het bij het vorige museum bij het herkennen van legendarische kinderboekenillustraties, hier kwam uitgebreid de honderdjarige geschiedenis aan bod van boekillustraties, voor kinderen, maar ook voor volwassenen.

Het voert te ver hier uitgebreid op deze geschiedenis in te gaan. In elke zaal hangt een bord met de belangrijkste punten en namen uit een bepaalde periode. Zo kun je de ontwikkeling van een simpele verfraaiing en van onbekende tekenaars volgen (aan de hand van voorbeelden uit hun werk in de vitrines) tot prentenboeken waarin de illustraties kunstwerken op zich worden die voor zowel volwassenen als kinderen een genot zijn om te bekijken en waarvan soms de maker bekender is dan de schrijver van het verhaal. Steeds vaker gaat het zelfs om dezelfde persoon.

De miniatuurboekjes (op zolder) en de interactieve opstelling voor de geschiedenis van de boekdrukkunst (vaste collectie op de tussenverdieping) konden we maar kort bezoeken. De resterende collectie verzamelde boeken en voorwerpen (zie de geschiedenis van het Museum) moesten we dit keer helemaal overslaan. Het was intussen al bijna 5 uur en dan gaat het museum dicht.

De duotentoonstelling in deze beide musea loopt nog tot en met 17 mei 2015.

De terugweg verliep een stuk sneller, via het park bij het Malieveld. Het werd tijd voor een pannenkoek bij Paviljoen Malieveld. Wat zaten we daar heerlijk rustig: aan de overzijde van het grasveld zagen we een onafgebroken stroom van auto's, fietsers, voetgangers. Dankzij de dubbele beglazing hoorden we niets van al die haastige spoed om thuis te komen. Toen de meeste drukte voorbij was, gingen we op pad naar ons laatste adres: het Nationaal Archief, ook al vlakbij het station.


Maar dat vertel ik morgen wel!

Deze musea werden bezocht in het kader van: Elke Maand Een Museum (KLIK HIER).

Den Haag - Letterkundig Museum i.c.m. Kinderboekenmuseum (KLIK HIER)
Den Haag - Museum Meermanno (KLIK HIER)
 
© JannieTr, maart 2015.

zaterdag 14 februari 2015

Het Warenhuis van Axel

Terwijl overal in het land gerenommeerde warenhuizen in zwaar weer verkeren, wordt op 27 maart a.s. in Axel Het Warenhuis geopend. Is dat wel verstandig in deze tijd en in een regio als Zeeuws-Vlaanderen? Wij zijn er vanmiddag vast een kijkje gaan nemen en we weten zeker van wel! Het heeft even geduurd en het mocht wat kosten, maar.... dan heb je ook wat.

Voorgeschiedenis

De geschiedenis van Het Warenhuis ‘Museum Land van Axel’ begint in de jaren '30 van de twintigste eeuw. Een groep enthousiaste verzamelaars en heemkundigen richt de Stichting Axelse Boerenkamer op. De leden verzamelen diverse voorwerpen uit het dagelijkse leven van vroeger. Een vast onderkomen voor de verzameling ontbreekt echter tot 1980. Het voormalige postkantoor in de Noordstraat in Axel wordt in dat jaar omgedoopt tot museum. Vanaf dat moment kan de verzameling van de stichting ten toon worden gesteld aan het grote publiek.

In het museum wordt het Axelse boerenleven in beeld gebracht. Speciale aandacht is daarbij voor de unieke streekdracht, zowel de boerdracht als die van de burgers. In 2001 fuseert de Stichting Axelse Boerenkamer met de Vereniging Den Ouwen Woagen en zo ontstaat 'Stichting Het Land van Axel'. Door de fusie komt de verzameling oude wagens, koetsen, karren en land(bouw)werktuigen naar het museum in Noordstraat. 

De collectie van het museum groeit en de locatie in de Noordstraat wordt te klein. Ook voldoet het pand niet (meer) aan de museale eisen om de collectie op niveau te kunnen houden. Het museum gaat dus op zoek naar een nieuw onderkomen. Dat wordt gevonden in twee bijzondere panden, namelijk de twee Rijksmonumenten aan de Markt in Axel. Nieuwbouw moet zorgen voor de benodigde extra ruimte en een depot dat aan alle museale eisen voldoet. Na het doorlopen van diverse procedures, start in 2012 de bouw en de restauratie van de Rijksmonumenten. (Bron: www.hetwarenhuis.nl)

Het Warenhuis in ere hersteld


Het oorspronkelijke warenhuis
Het oorspronkelijke idee was: Het voormalige Warenhuis van Axel zou gaan dienen als entree voor het nieuwe museum. Het naastliggende winkel-/woonhuisje zou gesloopt en vervangen worden door ruime nieuwbouw achter en naast het oorspronkelijke warenhuis van de familie Antheunis. Gelukkig werd bijtijds ontdekt dat zich in het kleine huisje veel meer bijzondere plafond- en muurschilderingen bevonden dan aanvankelijk bekend was. Met een behoorlijke bijdrage van het Rijk en de provincie bleek het mogelijk deze te restaureren en het huisje bij het nieuwe museum te betrekken.
Door bij de inrichting van dit Streekmuseum gebruik te maken van de oorspronkelijke functie van warenhuis, aandacht te besteden aan de unieke wand- en plafondschilderingen en in het gehele museum de nieuwste inzichten voor het tentoonstellen en beleefbaar maken van de collectie toe te passen is het zoveel meer geworden dan een standaard streekmuseum.

Een rondleiding

Hoewel het museum (onofficieel) al op 17 januari open ging, wordt er nog hard gewerkt aan de laatste loodjes. De buitenkant ziet er prachtig uit. De nieuwbouw en de volledig in ere herstelde voorgevel met veel invloeden uit de Jugendstil prijken al een tijdje op de Markt. Ook de Markt zelf wordt opnieuw ingericht, zodat er straks voldoende parkeerruimte is en je vanuit de museumkantine (in het nieuwe deel) via de grote ramen uitkijkt op de beplanting. De grote deur, links op de foto, is de hoofdingang geworden. Daarachter bevinden zich de receptie en de doorgang naar de kluisjes, garderobe en toiletten, die in het kleine huisje (Markt 2A) een plek hebben gekregen.

Clement Benedictus Antheunis

Daar kunnen ook de schilderingen bewonderd worden. De restauratie is nog niet voltooid en zal misschien ook nog wel enige tijd in beslag nemen, maar wat al wel te zien is, is fraai.
Muurschildering
Clement Benedictus Antheunis (KLIK HIER) werd omstreeks 1876 geboren in Terneuzen en was de eerste eigenaar van het kleine huisje. Alles is geschilderd tussen 1909 en 1917 (gestileerde uiltjes, bloemen en sterren, putti en cherubijntjes, sierlijsten langs de plafonds). Later beschilderde hij ook de plafonds van het warenhuis, o.a. met marines.
Van beroep was hij officieel huisschilder. Zijn opleiding tot  meester-schilder en meester-decoratieschilder genoot hij in Gent, Zelzate en Brussel. Art-Noveau en Art-deco waren tussen 1910 en 1920 de meest voorkomende stijl bij de Brusselse opleiding. Was het om te oefenen? Of had hij er gewoon plezier in zijn gehele huis zo te versieren? We zullen het nooit weten. De schilderingen geven in elk geval een goed beeld van het werk van goed opgeleide decoratieve schilders uit het begin van de twintigste eeuw. (Via de link achter zijn naam kun je verschillende schilderingen bekijken, maar in het echt is er meer variatie en zijn ze mooier - zie foto hiernaast.)

Het Warenhuis


Gerestaureerde gevel
Het pand Markt 2 (de voormalige winkel) is in 1920 door de familie Antheunis gebouwd als winkel/warenhuis. Het winkelpand, een klein soort warenhuis, bevat verkoopruimten op zowel begane grond als verdieping, waar oorspronkelijk een grote variëteit aan artikelen werd verkocht. Deze winkel was een belangrijke ontmoetingsplek in de kern Axel. Ook dit bijzondere pand bevat een bijzonder interieur waaronder een op karton geschilderd winkelplafond in geometrische Art Nouveau, een granitovloer en originele wandkasten. 
En in deze kasten zijn opnieuw waren uitgestald, zorgvuldig bij elkaar gezocht en op onderwerp geplaatst. Op interactieve wijze is het mogelijk alles wat hier zoal verkocht werd (en nu dus bewaard wordt)  nader te bekijken. Twee grote toonbanken en een oude kassa maken de winkel compleet.

Het Zeeuwse Trekpaard
Verder op deze verdieping: de geschiedenis van het Land van Axel (incl. film), een uitgebreide tentoonstelling over de klederdrachten en gebruiken tussen 1850 en 1950, landbouwwerktuigen en hun werking en een ruimte waar de film Het is een schone dag geweest van Jos de Putter (KLIK HIER) bekeken kan worden (70 min.).
Dan weer naar beneden naar de nieuwe aanbouw. Langs de wanden van deze flinke ruimte hangt bij elk onderwerp (bodemvondsten, de Poolse bevrijders, particuliere verzamelingen etc.) een telefoonhoorn waaruit je het verhaal hoort van de persoon die je op het bijbehorende videoschermpje ziet: het duurt een paar minuutjes, is informatief  en niet storend voor de overige bezoekers: zij horen immers niets. Prima oplossing!

Er staan ook nog enkele rijtuigen opgesteld. En uiteraard een echt Zeeuws Trekpaard. Wie bij hem op de kar plaats neemt, kan een foto maken van zichzelf en die later thuis van de museumsite halen. 



We waren blij verrast met dit nieuwe museum, dat niet alleen voor Axel, maar voor de hele streek een aanwinst is. En wie van ver moet komen, kan hier gerust een heel weekend plannen. Want ook de Axelse Watertoren en de Axelse Stadsmolen zijn een bezoekje waard. Bovendien is er in de omgeving genoeg te wandelen of fietsen, langs de Staats-Spaanse linies bv. Of in het bos achter de Watertoren, langs de Golfbaan en het Zweefvliegveld. Winkelen en lekker eten is overal in Zeeuws-Vlaanderen mogelijk.

Dit museum werd bezocht in het kader van:
Elke Maand Een Museum (KLIK HIER).

© JannieTr, februari 2015.



donderdag 22 januari 2015

Vele vormen van verbeelding in Breda

Mijn ervaring is: je kunt je nog zoveel voornemen, maar als je geen concreet plan hebt, dan lukt het vaak niet. En dus was ik heel blij met het initiatief van Door Suzanne: Elke Maand Een Museum (KLIK HIER). Het begint al met de voorpret: uitzoeken waar we deze maand eens heen zullen gaan en dan constateren dat er zoveel meer te ontdekken valt, dan je voor mogelijk hield.

Onze eerste uitstap is Breda geworden. Omdat we in Zeeuws-Vlaanderen wonen, zijn we 45 minuten onderweg met de auto om bij het NS-station in Goes te komen. Maar als er verder geen vertragingen zijn, ligt Breda op een aanvaardbare afstand. Op de heenweg hadden we geluk: door een gaslek bij Roosendaal reden de treinen niet verder vanaf daar, maar overstappen in de trein naar Breda kon gelukkig wel! Terug hadden we pech: treinverkeer tussen Breda en Roosendaal was niet mogelijk. Dat werd omrijden en kou lijden op tochtige perrons en uren later thuis. Dan ligt ook Breda ineens ver van Zeeuws-Vlaanderen.... Het is maar goed dat het aan het einde van een verder geslaagde dag gebeurde.

Het Miniaturen- en Poppenhuismuseum

Door een winters Valkenbergpark en langs Het Kasteel van Breda wandelden we naar het Begijnenhofje aan de Catharinastraat. In het Poorthuis bevindt zich het Miniaturen- en Poppenhuismuseum: twee verdiepingen met de wereld in het klein. Het meeste is gemaakt door Tine Merkx, ze bouwde meer dan 70 jaar aan haar collectie tijdsbeelden. De Begijnenkerk, het Begijnenschooltje en een Begijnenhuisje. Een hoedenwinkeltje met 80 hoedjes, een bibliotheek met 800 boeken, een bloemenwinkel vol boeketten en planten. Wasdag, een cafeetje, het leven op een boerderij. Alles wat je ziet is zelf gemaakt: op een film van een kwartiertje zie je hoe ze dat doet.

Maar er zijn ook enkele poppenhuizen gemaakt door anderen. Bijzonder is het grachtenpand uit 1931: voor de oorlog gemaakt voor een Joods meisje dat de Alkmaarse Anne Frank genoemd zou kunnen worden, haar geschiedenis is vergelijkbaar.
Wie meer wil weten kan op de website van het museum terecht (KLIK HIER). De MJK is er niet geldig, maar voor € 3,50, incl. een kopje koffie, een hartelijke ontvangst en desgewenst uitleg bij wat je nog zou willen weten is dit lieve museumpje een bezoekje waard!

Het MOTI-museum

Van hier naar het MOTI-museum aan de Boschstraat is maar een paar minuutjes lopen. MOTI staat voor Museum Of The Image (het heette vroeger het Graphic Design Museum). In het MOTI-Café gebruikten we eerst een (voortreffelijke, lichte, maar verse) lunch en lazen ons in met behulp van de MOTI Beeldcultuurkrant die op tafel lag. Titel van dit nummer: LOGO IS OVER, if you want it.
Een fantastisch blad, je blijft er in lezen. Maar gelukkig mag je het mee naar huis nemen. Het laat je zien hoe sterk beelden zijn: je hoeft maar een onderdeeltje te zien van een logo en je herkent bij welke firma het hoort. Dat kan een merk ook opbreken: als een herkenbaar deel van het logo gebruikt wordt voor anti-reclame, google bv. maar eens op LOGO BP en kijk wat je dan ziet. 

Een artikel over de voordelen van Logo's stelt o.a. "Eerst was er het beeld dat het verhaal probeerde te vertellen, daarna kwam het schrift. Maar het beeld is efficiënter dan taal, de boodschap komt doorgaans meteen over. Mensen hebben minder de tijd om goed te lezen door de enorme hoeveelheid informatie die op ze afkomt. Een logo staat voor een verhaal dat er achter zit, dat hoeft niet meer uitgelegd te worden. Langzamerhand begint taal de toevoeging aan het beeld te worden en laat het leven zich vangen in beelden. Denk maar aan de pictogrammen die ook buitenlanders "verstaan". Nog even en we hebben een global language met behulp van beelden.".

Tijd om het museum in te gaan. In de kelder bevindt zich de permanente opstelling en op de begane grond zijn 3 lopende tentoonstellingen: 

1. Born Digital (kunst van jonge kunstenaars, via moderne digitale technieken)

2. I love Breda, Kijk mijn Wijk (met foto's die per wijk aangeleverd zijn door bewoners en die volgens hen een goed beeld van hun wijk geven; wij kennen die wijken niet, maar het viel ons op, dat op de foto's in volkswijken vooral mensen te zien waren en in buitenwijken vooral natuur, zonder mensen....) 


3. Waanzien, waarin we konden ervaren hoe we misleid kunnen worden door beelden, iets anders zien, dan er te zien is! Leuk om de experimenten uit te proberen: hoe goed ben jij in het goed kijken en echt zien? Een filosofisch aspect was er voor wat er met kunstwerken gebeurt: Sterrennacht van Van Gogh bv. Je kreeg te zien wat er allemaal met dat werk gebeurde: nagemaakt, op een heel nieuwe manier geschilderd, op dienbladen en sjaals afgebeeld. En daarbij de vragen: mag je het kopiëren, is alle namaak lelijk, is vercommercialisering slecht, of geeft het juist bekendheid aan de kunstenaar e.d. Deze laatste tentoonstelling is nog het hele jaar te zien en ook leuk voor kinderen.
De MJK is hier geldig. Meer info over het museum: KLIK HIER


De Cinema van het Chassé-theater

Maar we waren nog niet klaar met de verbeelding in Breda. Aan het eind van de middag gingen we naar de Cinema van het Chassé-theater waar de documentaire The salt of the earth draaide. De film is genomineerd voor een Oscar voor Beste Documentaire. Regie Wim Wenders / Brazilië 2014. Hij is op 3 dec. 2014 in première gegaan.

Deze bijna 2 uur durende film toont een portret van de wereldwijd gerenommeerde fotograaf Sebastião Salgado (1944). Hij maakte ontelbare reizen en kwam steevast terug met indringende foto's die de wereld ontroerden, schokten of verbaasden. Hij woonde bij inheemse volkeren en leefde in vluchtelingenkampen. Was getuige van het drama van Rwanda en de onblusbare branden in Koeweit. Het is heel bijzonder de foto's van deze geëngageerde fotograaf te zien terwijl hij er zelf over vertelt. Hoe zijn leven zich ontwikkelde vanuit het idee dat als de mensheid maar weet wat er gebeurt, er ook oplossingen zullen komen. Maar als hij tenslotte ontdekt, dat het zo niet werkt en hij de ellende die hij probeert over te brengen zelf niet meer aan kan, dreigt hij in te storten. Hij ziet de wereld en de mensheid als verloren. Op tijd ontdekt hij dat er nog veel moois op aarde is en gaat ongerepte natuur fotograferen en zorgt samen met zijn vrouw voor het ontwikkelen van nieuw regenwoud op plekken waar dat al verdwenen was. Er is nog hoop!

Wil je zijn foto's bekijken, dan kun je er honderden vinden via googlen op zijn naam en afbeeldingen. Vanwege het copyright kan ik er hier geen bij zetten. Meer over de documentaire: KLIK HIER  

Citaat uit de permanente tentoonstelling van het MOTI:
"Sinds de maanlanding in 1969 maken we historische gebeurtenissen steeds vaker live mee. Dankzij de televisie zien we meer beelden dan ooit tevoren. Ze worden deel van ons collectieve geheugen. Niet alleen het directe leefmilieu bepaalt onze kijk op de wereld, maar ook de beelden die via de media tot ons komen".

Ook de documentaire over Sebastião Salgado heeft voor mij dit effect gehad.

© JannieTr, januari 2015.


maandag 5 januari 2015

Elke Maand Een Museum: #EMEM

Dankzij Suzanne (KLIK HIER) gaat het er misschien dit jaar dan toch eindelijk eens van komen: mijn museumjaarkaart en mijn kortingsabonnement van de NS worden eindelijk gebruikt waarvoor ze ooit bedoeld waren.
Ieder jaar opnieuw moet ik na een jaar constateren dat ik de gratis reisdagen niet opgemaakt hebt en dat ik mijn MJK eigenlijk net zo goed niet had kunnen kopen, want ook die is nauwelijks gebruikt. En dat is zo jammer, want de keren dat we er mee op stap gingen, hebben we mooie dingen gezien en een fijne dag gehad.

Ook met het theaterabonnement zat het niet mee dit jaar. Ziekte en onheil in de familie zorgden ervoor dat onze kaarten verliepen of dat we er anderen een plezier mee moesten doen. Te lang uitstellen betekende dat de films die ik graag wilde zien net weer uit de bioscoop verdwenen op het moment dat wij zouden gaan.

Alleen de musical De Soldaat van Oranje (KLIK HIER) kan niemand ons meer afnemen: dat is gelukkig wel gelukt. En dat was formidabel. Er zullen niet veel mensen zijn die hem niet gezien hebben, maar voor wie nog twijfelt: gaan! Ik beloof dat je er geen spijt van zult krijgen.
Maar dan 2015. Suzanne schrijft op haar blog al een poosje (naast boeken) over haar bezoekjes aan musea en nam zich voor in 2015 elke maand minstens 1 museum te bezoeken. "Wie doet er mee?"vroeg ze: #EMEM (Elke Maand Een Museum). Dat was allemaal zo aanstekelijk dat ik besloten heb mee te doen en daartoe dit nieuwe blog gemaakt hebt (naast mijn boekenblog) om daar verslag van te kunnen doen. Soms heb je zo'n zetje nodig.

Ik heb intussen al een beetje zitten zoeken wat haalbaar is vanuit Zeeuws-Vlaanderen. En ik heb voorlopig een optie op 2 steden: Brugge en Breda. Beide hebben meerdere mooie musea.
Als het Brugge wordt, gaan we denk ik naar Choco-Story (KLIK HIER), het Chocolade museum, in een historisch gebouw uit 1480. Men wil daar: De geschiedenis van de verwerking van cacao tot chocolade bekend maken en de kwalitatieve en gezondheidsaspecten van de Belgische chocolade promoten. Van bezoekers heb ik vernomen dat het ook historisch erg interessant is.
Wordt het eerst Breda, dan gaan we op bezoek bij het Miniaturen- en poppenhuismuseum (KLIK HIER) en het  MOTI-Museum (KLIK HIER). In het Museum of the Image is de tentoonstelling Waanzien. Volgens de website:

"Hoe word je wijs uit de beeldenwaan van de dag? Prik jij door de beeldtricks van spindoctors, glossy advertisers en foodmarketeers? Laat jij je beïnvloeden door sociale dresscodes, schoonheidsidealen of pornobeelden? Hoe houden je hersenen je voor de gek met beeld? Kortom: wat doet beeld met jou en wat doe jij met beeld?"

Klinkt goed. Wordt vervolgd!

© JannieTr, januari 2015.